|
|
|
|
|
بسم الله الرحمن الرحیم
۲حدیث از حضرت علی (ع)
۱.سَبَبُ زَوالِ اليَسارِ مَنعُ المُحْتاجِ.
۲. وَ إِنَّهُ سَيَأْتِي عَلَيْكُمْ مِنْ بَعْدِي زَمَانٌ لَيْسَ فِيهِ شَيْءٌ أَخْفَى مِنَ الْحَقِّ، وَ لَا أَظْهَرَ مِنَ الْبَاطِلِ، وَ لَا أَكْثَرَ مِنَ الْكَذِبِ عَلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ لَيْسَ عِنْدَ أَهْلِ ذَلِكَ الزَّمَانِ سِلْعَةٌ أَبْوَرَ مِنَ الْكِتَابِ إِذَا تُلِيَ حَقَّ تِلَاوَتِهِ، وَ لَا أَنْفَقَ مِنْهُ إِذَا حُرِّفَ عَنْ مَوَاضِعِهِ وَ لَا فِي الْبِلَادِ شَيْءٌ أَنْكَرَ مِنَ الْمَعْرُوفِ، وَ لَا أَعْرَفَ مِنَ الْمُنْكَرِ فَقَدْ نَبَذَ الْكِتَابَ حَمَلَتُهُ، وَ تَنَاسَاهُ حَفَظَتُهُ: فَالْكِتَابُ يَوْمَئِذٍ وَ أَهْلُهُ طَرِيدَانِ مَنْفِيَّانِ، وَ صَاحِبَانِ مُصْطَحِبَانِ فِي طَرِيقٍ وَاحِدٍ لَا يُؤْوِيهِمَا مُؤْوٍ. فَالْكِتَابُ وَ أَهْلُهُ فِي ذَلِكَ الزَّمَانِ فِي النَّاسِ وَ لَيْسَا فِيهِمْ، وَ مَعَهُمْ وَ لَيْسَا مَعَهُمْ لِأَنَّ الضَّلَالَةَ لَا تُوَافِقُ الْهُدَى، وَ إِنِ اجْتَمَعَا. فَاجْتَمَعَ الْقَوْمُ عَلَى الْفُرْقَةِ، وَ افْتَرَقُوا عَلَى الْجَمَاعَةِ، كَأَنَّهُمْ أَئِمَّةُ الْكِتَابِ وَ لَيْسَ الْكِتَابُ إِمَامَهُمْ، فَلَمْ يَبْقَ عِنْدَهُمْ مِنْهُ إِلَّا اسْمُهُ، وَ لَا يَعْرِفُونَ إِلَّا خَطَّهُ وَ زَبْرَهُ. وَ مِنْ قَبْلُ مَا مَثَّلُوا بِالصَّالِحِينَ كُلَّ مُثْلَةٍ، وَ سَمَّوْا صِدْقَهُمْ عَلَى اللَّهِ فِرْيَةً، وَ جَعَلُوا فِي الْحَسَنَةِ عُقُوبَةَ السَّيِّئَةِ. (آگاه باشيد) به زودى پس از من زمانى فرا خواهد رسيد كه چيزى پنهانتر از حق، آشكارتر از باطل، فراوانتر از دروغ به خدا و پيامبرش يافت نخواهد شد: نزد مردم آن زمان كالائى كسادتر از قرآن يافت نمىشود اگر آن را درست تلاوت و تفسير كنند، و كالائى پر خريدارتر از آن نخواهد بود هر گاه از معنى اصلى تحريف گردد (و طبق دلخواه افراد تفسير شود) و در شهرها چيزى ناشناختهتر از معروف (نيكها) و آشناتر از منكر، پيدا نخواهد شد. حاملان قرآن آن را كنارى افكنده و حافظانش آنرا فراموش مىكنند... در آن روز قرآن و پيروان مكتبش هر دو از ميان مردم رانده و تبعيد مىشوند، و هر دو همگام و مصاحب يك ديگر، و در يك جاده گام مىنهند و كسى پناهشان نمىدهد، قرآن و اهلش در آن روز بين مردمند اما ميان آنها نيستند،، با آنهايند ولى با آنها نيستند چه اين كه گمراهى با هدايت هماهنگ نشود گر چه كنار يكديگر قرار گيرند. مردم در آن روز بر تفرقه و پراكندگى اتحاد كرده، و در اتحاد و يگانگى، پراكندگى دارند. گويا اين مردم پيشوايان قرآنند و قرآن پيشواى آنان نيست (در اين هنگام) جز نامى از قرآن نزدشان باقى نماند و جز خطوط آن چيزى نشناسند، از دير زمان افراد صالح و نيكوكار را كيفر مىكردند، صدق و راستى آنان را افترا و دروغ بر خدا مىناميدند و در برابر اعمال نيك كيفر گناه قرار مىدادند |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم بهمن 1386ساعت 7:21 توسط ستاریان
|
|
||